برای تشویق کودکان به خوابیدن در اتاق خودشان، میتوانید از انگیزههای مختلفی استفاده کنید. در اینجا چند پیشنهاد آمده است:
1. داستانهای شبانه: قبل از خواب، داستانهای جذاب و ماجراجویانه بخوانید که کودک را به رویاپردازی و خواب در اتاق خودش ترغیب کند.
2. چراغ خواب: استفاده از چراغ خواب با طرحها و رنگهای مورد علاقه کودک میتواند احساس امنیت و آرامش ایجاد کند.
3. تزئین اتاق: اتاق کودک را با تصاویر و اسباببازیهای مورد علاقهاش تزئین کنید تا او بیشتر به اتاق خودش علاقهمند شود.
4. جایزه و تشویق: به کودک جایزهای بدهید هر بار که تمام شب را در اتاق خودش میخوابد، مثلاً برچسب یا مهر تایید بر روی تقویم.
5. موسیقی آرامشبخش: پخش موسیقی آرامشبخش یا صداهای طبیعت میتواند به کودک کمک کند تا راحتتر به خواب برود.
6. روال خواب: ایجاد یک روال ثابت قبل از خواب مانند مسواک زدن، شستن دستها و خواندن کتاب میتواند به کودک کمک کند تا بهتر بخوابد.
این انگیزهها میتوانند به کودک کمک کنند تا احساس راحتی بیشتری در اتاق خودش داشته باشد و به تدریج به خوابیدن در آنجا عادت کند. اگر می خواهید به فرزندتان آرامش دهید ، فقط اجازه دهید او در رختخواب شما بخوابد تا حداقل کمی استراحت کند، به خصوص اگر نیمه شب یا بیشتر از آن باشد. اما آیا این در دراز مدت برای فرزند شما مفید است؟ ممکن است برخی رفتارهای ناخواسته را تشویق کند، که می تواند در آینده به یک عادت بد تبدیل شود.
1. کمک به فرزندتان برای رسیدن به وضعیت ذهنی مناسب هنگام خواب، میتواند مشکل باشد (حتی برای ما بزرگسالان!) کلمه کلیدی در اینجا «روتین» است. اطمینان از اینکه یک برنامه روتین مکرر قبل از خواب دارید برای کمک به فرزندتان برای رسیدن به وضعیت ذهنی مناسب ضروری است و به او اجازه دهید ناخودآگاه بداند که زمان استراحت و خواب است. مطالعات نشان داده اند که این روال باید حدود 20-45 دقیقه طول بکشد تا به ایجاد خلق و خوی مناسب کمک کند. فعالیت های قبل از خواب را به حدود سه یا چهار عمل محدود کنید و مطمئن شوید که این فعالیت ها آرامش بخش هستند. کاری را انجام ندهید که ممکن است احساسات آنها را تحریک کند یا از نظر فیزیکی آنها را تحریک کند و دوباره همه آنها را فریب دهد! به محض اینکه الگوی خاصی را تنظیم کردید و به آن پایبند بودید که زمان خواب را نشان می دهد، تغییری در رفتار آنها خواهید دید. بدون اینکه آگاهانه آن را بداند، بدن و ذهن کودک شما برای خوابیدن آماده می شود در حالی که هر دوی شما روال قبل از خواب را انجام می دهید. این نشانهها و روالهای ناخودآگاه به کودک شما کمک میکند تا در تخت خود بخوابد.
2. ایجاد یک محیط امن و راحت به همان اندازه که به نظر می رسد، استفاده از ملحفه نرم، سایه های خوب مسدود کننده نور و نور شب می تواند تفاوت زیادی ایجاد کند. کودک شما باید در اتاق خود احساس راحتی کند اگر بخواهد خودش را تشویق کند که بخوابد. این بدان معنی است که هر چیزی که به کودک شما احساس فیزیکی راحت بدهد، برای خواب او مفید خواهد بود. برای مثال، به گفته ویتنی روبان، متخصص خواب از آمریکا، اطمینان از اینکه به اندازه کافی خنک است، میتواند تأثیر زیادی داشته باشد، زیرا هر دمای اتاق بالای 21.1 درجه سانتیگراد ممکن است بدن کودک شما را در طول خواب بیش از حد گرم کند. خواب ناآرام ممکن است منجر به ایجاد کودک در اتاق شما در ساعات اولیه یا یک کودک بیش از حد خسته در روز بعد به دلیل بیدار شدن در شب شود. چیزی به سادگی پایین نگه داشتن سر و صدا در حوالی زمان خواب در بقیه اعضای خانواده نیز خواب بی وقفه و بدون بیدار شدن در این بین را تضمین می کند.
3. در زمان مناسب غذا بخورید. از بین بردن بهانه “من گرسنه هستم” نه تنها برای گرسنگی فرزندان شما مهم است، بلکه حتی بیشتر برای یک فرآیند آرام و آسان به خواب رفتن مهم است. اگر فرزندان شما در زمان مناسب وعده های غذایی رضایت بخشی داشته باشند، خواب آنها می تواند به شدت بهبود یابد. فرزندان شما ترجیحاً باید شام خود را 3 ساعت قبل از خواب و سپس یک میان وعده کوچک دیگر حدود 45 دقیقه قبل از خواب صرف کنند. گرسنه بودن یا بیش از حد پر بودن قبل از خواب می تواند به هر کسی احساس ناخوشی بدهد، به خصوص کودکان و شکم های حساس آنها. برخی از دستور العملهای میانوعدههای سالم را برای کودکان بررسی کنید که مطمئن میشوند وقتی گرسنه هستند، غذای مناسبی به آنها میدهید!
4. زمان بیداری و خواب منظم برای تنظیم ساعت طبیعی کودک به اندازه داشتن یک برنامه مشخص قبل از خواب مهم است. اگر کودک شما حدود ساعت 6:30 بعد از ظهر به رختخواب می رود و حدود ساعت 6 صبح از خواب بیدار می شود، سعی کنید این را ثابت نگه دارید. این زمانها را بیش از یک تا دو ساعت در روز تغییر ندهید تا به بدن کودک خود قوام بدهید که چه زمانی باید بخوابد و چه زمانی باید از خواب بیدار شود. در برخی مواقع کودک شما می خواهد به طور طبیعی در زمان خاصی که شما تنظیم کرده اید به رختخواب برود و همچنین در آن زمان مشخص از خواب بیدار شود. هنگامی که این زمان بیداری و خواب منظم تنظیم شد، با بچه هایی که در رختخواب خود می مانند، مشکل نخواهید داشت زیرا آنها آماده خواهند بود تا به طور طبیعی به خواب بروند.
5. از تخت فقط برای خواب استفاده کنید آیا تا به حال دیده اید که کودک خود در حال بازی، استفاده از کامپیوتر یا انجام تکالیف خود در طول روز روی تخت خود باشد؟ اگر چنین است، سعی کنید آنها را از انجام این کار منصرف کنید. در غیر این صورت، این امر ناخودآگاه اثرات منفی بر مغز آنها خواهد داشت و تخت را با فعالیت های بیدار/تحریک کننده مرتبط می کند و نه فقط خواب.
6. یک سبک زندگی فعال را تشویق کنید همه ما می دانیم که فرزندانمان پر انرژی هستند. اگر این انرژی در طول روز دفع نشود، در شب ممکن است متوجه شوید که آنها هنوز انرژی برای سوزاندن دارند. به طور متوسط، هر کودکی به حدود یک ساعت در روز ورزش نیاز دارد تا انرژی بیش از حد را بسوزاند. اگر کودک شما یک روز فعال داشته است، ممکن است راحتتر او را بدون نیاز به داستان قبل از خواب بخوابانید، چه رسد به اینکه به او فرصت دهید تا جایی در تخت خود بخواهد. اما مراقب باشید در عرض دو تا سه ساعت قبل از رفتن به رختخواب هیچ فعالیت پرانرژی نداشته باشید. این ممکن است برعکس عمل کند و آنها را بیدار کند یا آدرنالین آنها را افزایش دهد. پیاده روی در اطراف بلوک بعد از مدرسه یا قبل از شام ایده خوبی است.
7. از شر نور آبی صفحه نمایش قبل از خواب خلاص شوید، از نظر علمی ثابت شده است که نور آبی صفحه نمایش های الکترونیکی، مغز هر فردی را بدون توجه به سن بیدار می کند. جای تعجب نیست که کودکی نمیخواهد تنها بخوابد، زیرا بیش از حد تحریک شده و از تمام انیمیشنهای روشن و رنگارنگ روی صفحه نمایش گرفته شده است. اطمینان حاصل کنید که اگر قبل از خواب از یک دستگاه الکترونیکی برای کودک خود استفاده می کنید، فیلتر نور آبی را روشن کنید و اجازه ندهید او بازی کند یا چیزی را تماشا کند که ممکن است او را به شدت تحریک کند. به خصوص بازی های ویدیویی موبایلی بسیار جذاب می تواند تأثیر منفی بر خواب کودکان داشته باشد. در عوض از یک برنامه جالب اما بی صدا استفاده کنید که ممکن است در روال قبل از خواب کودک شما روی صفحه ای با فیلتر آبی روشن قبل از خواب اجرا شود. دراز کشیدن در رختخواب کودک با او و گوش دادن به یک برنامه مدیتیشن خواب مناسب سن می تواند یک مکمل برای روال قبل از خواب باشد که قبلاً در مورد آن صحبت کردیم. سعی کنید تا زمانی که درست به خواب نمی روند، نمانید وگرنه ممکن است از خواب بیدار شوند و وقتی شما دیگر آنجا نیستید، ترسیده باشند و از آنها بخواهید که بیایند و شما را پیدا کنند یا به تخت شما بروند.
8. مطمئن شوید که اگر کودک نمیخواهد تنها بخوابد، زمان کافی را با فرزندتان بگذرانید، ممکن است به طور بالقوه به یک بار بیشتر با مراقبان مهم خود نیاز داشته باشد. زندگی خانوادگی بسیار شلوغ تر از یک یا دو نسل پیش است و اغلب ما باید در مورد کاهش سرعت و ارتباط با فرزندانمان عمدی باشیم. به خصوص در شب، زمانی که همه در خانه هستند و حواس پرتی در حال پایان است، ممکن است متوجه شوید که زمان اوج مصرف برای فرزندانتان است که سعی کنند توجه و زمان بیشتری را از شما جلب کنند، که در طول روز امکان پذیر نبود. سعی کنید زمانی را پیدا کنید که به خانه می آیید و زمان با کیفیتی را با فرزندان خود بگذرانید، حتی اگر فقط برای 15 دقیقه باشد. در مورد روز آنها بپرسید یا به آنها بازخورد مثبتی بدهید که در مورد آنها متوجه شده اید. اگر از یک نوزاد مراقبت می کنید، مطمئن شوید که 10 تا 15 دقیقه را با هم در آغوش بگیرید و برای راحتی تماس چشمی برقرار کنید.
9. اگر کودک شما بیش از پنج سال دارد، از چرت زدن طولانی و دیرهنگام خودداری کنید. برای کودکان پیش دبستانی، اگر این خواب های کوتاه روز بیش از 20 دقیقه باشد، خطر این را دارید که فرزندتان به اندازه کافی برای رفتن به رختخواب در شب خسته نباشد. اگر زمان چرت زدن در روز خیلی دیر باشد، همین مشکل رخ می دهد، به این معنی که عزیزان شما برای زمان خواب بیش از حد پرانرژی خواهند بود و روحیه مناسبی برای خوابیدن ندارند. این منجر به احتمال بیشتری میشود که کودکان نمیخواهند تنها بخوابند، زیرا آنقدر خسته نیستند که به تنهایی بخوابند و ممکن است شما را برای راحتی و/یا همراهی جستجو کنند.
10. دادن تقویت مثبت به آنها: راه اندازی یک سیستم تشخیص مثبت می تواند معجزه کند. اگر فرزندان شما بتوانند انگیزه کوچکی برای رفتار مثبت مانند پیروی از روال قبل از خواب به دست آورند، انگیزه و سرگرمی را به کل فرآیند اضافه می کند و عادات پایدار و مثبت اندیشی را در مورد خواب ایجاد می کند. این تکنیک حتی موثرتر است اگر بتوانید پیشرفت آنها را به صورت بصری ردیابی کنید و آنها بتوانند در زمان واقعی ببینند که چگونه برای خودشان پیش می روند.
